De Swift is lange tijd, voor ons, een vrij onbekend wrak geweest. Veel meer dan de naam en de ligging was ons niet bekend. Daar is in oktober 2007 verandering in gekomen na een e-mail van Corina ter Laak –Dijkdrent. Zij bleek de dochter te zijn van Pieter Dijkdrent, destijds schipper van de Swift IJm54. Bij toeval was zij op mijn website terecht gekomen toen ze op zoek was naar informatie over de Swift voor een spreekbeurt van haar zoontje. Na wat mail uitwisselingen ben ik ook in contact gekomen met Pieter Dijkdrent zelf. Voor hem was het ook een indrukwekkende ervaring om na 37 jaar weer foto’s te zien van zijn schip op de zeebodem. Via hem ben ik toen in het bezit gekomen van ondermeer de krantenberichten met de verslagen van de scheepsramp en een ooggetuigen verslag opgesteld door een notaris om de schuldvraag vast te stellen.

Uit de documenten is ondermeer duidelijk geworden dat het schip oorspronkelijk in Duitsland door de Kriegsmarine is gebouwd als een zogenaamde compositiekotter. Dat waren schepen met stalen spanten en een houten huid. Later is het schip, in Nederland door scheepswerf de Rietpol in Spaarndam, van een stalen huid voorzien. Ook is hij toen gelijktijdig verlengt en is er een bak aangebracht.

Het wrak ligt op ongeveer 5 mijl buiten de pieren van IJmuiden. Omdat het zo dicht onder de kust ligt is het zicht niet altijd geweldig. De boeg is nog redelijk intakt en ook het bovenschip is nog goed herkenbaar. Hij staat rechtop op de bodem op een diepte van ongeveer 20 meter. Vooral rond de resten van de opbouw wemelt het van de Steenbolken.

Het wrak is mooi begroeid met Zeeanjelieren en Ruwe zeerasp, (een hydroidpoliep die als een soort rose fluweel achtige huid grote delen van het wrak bedekt). Voor duikers is het altijd oppassen geblazen in verband met de vele vislijnen die her en der over het wrak lopen. Dit komt omdat het wrak ook grote aantrekkings kracht uitoefend op sportvisser die dit wrak ook regelmatig bezoeken.