In het midden van de 19e eeuw toen machines in de mode kwamen, maar men het nog niet aan durfde om er volledig van afhankelijk te zijn werden er schepen gebouwd als de Dunraven. De Dunraven was een schip van het type gecombineerd stoom/zeilschip. Aangedreven door een stoommachine en daarom niet afhankelijk van de wind. Als de wind echter gunstig was werden de zeilen gehesen want daarmee kon een hogere snelheid worden bereiken.

Gelijktijdig werden de schepen nu ook van staal gebouwd. Dat is waarschijnlijk dan ook de reden dat er van de romp van het in 1876 gezonken schip nog betrekkelijk veel is over gebleven. Het wrak ligt ondersteboven met zijn kiel naar boven op de zeebodem. In de romp zitten echter voldoende openingen om het binnenste van het schip te bereiken. In de loop der tijd is het wrak prachtig begroeid met harde en zachte koralen. Deze trekken allerlei vissen aan. Zodat het heeft in de loop der tijd een heel scala van nieuwe bewoners heeft gekregen. Enorme tandbaarzen hebben de ruimen in bezit genomen. Koraalduivels hebben er een schuilplaats gevonden en verlaten deze 's nachts om op jacht te gaan. Uiteraard hebben murenes er ook hun plekje gevonden.

Midden door het schip loopt nog duidelijk herkenbaar de schroefas. Her en der verspreidt liggen nog gedeelten van de lading welke o.a. uit katoenbalen en touw bestond. Van het porselein en glaswerk die volgens de overlevering ook aan boord schijnt te zijn geweest is niets meer over. Deze is hoogst waarschijnlijk door de jaren heen door minder sociale duikers meegenomen.

Reacties en aanvullingen op deze pagina E-mail Ron Offermans
Laatste update 24 maart 2007