|
Musique d'ameublement Visuele en akoestische speed |
 |
| Toen Erik Satie in de jaren twintig de Musique d'ameublement uitvond, wenste hij een muziek waar niet naar geluisterd hoefde te worden, maar die als een meubelstuk op de achtergrond moest staan en klinken, dus een soort aangenaam synthetisch (want niet uit een natuurlijke bron afkomstig) geluid. Hiermee heeft hij satirisch op de feitelijke status quo van het burgerlijke publiek in het muziekbedrijf gereageerd, dat toch al niet naar muziek luisterde, dat niet wilde of kon, maar in feite muziek alleen als achtergrond nodig had. Deze achtergrondmuziek is tegenwoordig de weid verbreide algemene staat van de muziek. Satie heeft dus de toekomst van de muziek uitgesproken. | |
| Videoclips
tonen kennelijk wat de meesten willen zien. Wat ons getoond wordt, is
dat wat onze wensen verlangen te zien, en waarvoor wij de wens opwekken
om het te zien. Oorspronkelijk
dienden videoclips om de verkoop te ondersteunen van produkten, namelijk
grammofoonplaten. Nu zijn ze zelf het produkt. Muziek
is langzaam maar zeker tot sound verworden.
Videoclips zijn klinkende meubelstukken, want bij videoclips komt de muziek van de soundtrack immers uit het televisiemeubel. .. Popmuziek is de moderne Musique d'ameublement, de soundtrack op de achtergrond, in de keuken, in de fabriek, op kantoor. |
|
|
Coca Cola commercial made by Micha Klein Amsterdam |
|
|
Permanente vrije tijd betekent voor veel jongeren permanent videoclips: gesimuleerde plezierritten op een baan met meerdere sporen. Snelheid, beweging, mobiliteit, deze maximale waarden van de jeugd worden immers in videoclips maximaal vertegenwoordigd. |
|
| Het tijdperk waarin de popmuziek een puur luistergenoegen was, sluit zijn deuren. Picture Pop, waarvoor de muziek een soort soundtrack is, waarbij beat met een snelle beeldopeenvolging kortgesloten en gesynchroniseerd wordt, snelle bewegende beelden bij snel geluid getoond worden - dat is visuele en akoestische speed. De technologie maakt deze akoestische en visuele amfetamine -mogelijk, die als dope in onze zintuigen wordt gespoten. De beeldbuis als injectiespuit: honderden tonen bij honderden beeldpunten, alles in wisselende beweging, een geflikker van geluids- en beeldeffecten; is dit een vorm van de pest, zoals sommigen denken, is de videoclip een virus van het verval? | |
|
|
|
| Of is de clip een nieuwe grammatica van 'sight and sound', van beeld en geluid, een nieuw audiovisueel alfabet, een elektronisch alfabet, bestaande uit beeld, muziek, woord, dat de illusie van betekenis doorbreekt, niet-lineair verteld? Is de clip voortspruitend uit set design-films als Blade Runner, uit musicals van de jaren dertig en veertig, uit de film noir, uit het surrealisme van Jean Cocteau tot René Magritte, uit reclame. uit modebladen als Vogue, uit mannenbladen als Play Boy, uit produkten als Bugatti, uit de hip hop-cultuur, uit de Californian Life Style, enzovoorts ...... | |
|
Clipcultuur is dump-cultuur |
|
| Dumpen,
verlagen, onderbieden, instorten, dat behoort tot het kapitalistische
systeem en tot de esthetiek van het post-moderne. Dumpprijzen
onderbieden de prijs van waren zodanig, dat ze vrijwel niets meer waard
zijn, of minstens de prijs slaan die het produkt bij de concurrentie
heeft. Dumpprijzen ruineren echter niet alleen de concurrent, maar ook
het produkt zelf. Want als het produkt zo goedkoop wordt dat het bijna
niets meer kost, wordt het afval, afgekeurd materiaal. De produkten
moeten echter eens afval worden om zo plaats te maken voor nieuwe
produkten.
De zomer- of winteruitverkoop toont ons deze door de jaargetijden bepaalde en gecamoufleerde economische cyclus. De mode devalueert de produkten volgens de seizoenen. Clipcultuur is dump-cultuur. Doch heel veel uit onze cultuur is nu al meer door de modeseizoenen en de tijdgeest bepaald, dus onderdeel van een dump-systeem. Veel in onze cultuur gehoorzaamt de wet van het snelle verbleken, is afval en schroot van de kunstgeschiedenis. Videoclips maken het alleen bijzonder duidelijk en aanwijsbaar. Omdat ze de verworvenheden van het surrealisme, van de abstracte grafische film, van de videokunst, enzovoorts, tegen sterk gereduceerde prijzen verramsen, de erfenis aan visuele cultuur in versnelde roulatie verspillen, maken ze een trend zichtbaar, die onze hele cultuur bepaalt: de extase aan de oppervlakte, afval als esthetiek. Samenstelling bronmateriaal ten behoeve van het nieuwe vak ckv-2 uit het profiel cultuur en maatschappij voor havo en atheneum. Meewerken aan deze site? Opsturen via e-mail is voldoende. Is er zonder uw toestemming
en zonder bronvermelding gebruik gemaakt van uw teksten? Onze
verontschuldigingen hierover. Laat het ons weten en wij geven een juiste
bronvermelding of halen het materiaal van internet. Een financiele
vergoeding kunnen wij niet geven |
|