| startpagina | Frankrijk in de 17e eeuw | Italië in de 16e eeuw | commedia dell árte |

De danssuite is een aaneenschakeling van instrumentaal uitgevoerde dansen in dezelfde toonsoort die als een geheel werd gespeeld. De verschillende delen uit zo’n suite hadden allemaal een ander dansritme maar ze waren niet bedoeld om op te dansen.
De componisten uit die tijd wilden de luisteraars en spelers een plezier doen met ritmes die hen vertrouwd waren. De dansen hadden verschillende namen zoals:  allemande, gaillarde, courante en gigue, met elk hun specifieke karakter door de maatsoort waarin ze stonden en het tempo van de dans. Zo had elke dans zijn eigen dansritme.

In de zeventiende eeuw ontwikkelde zich ook de orkestsuite (ook ouverture genoemd) . Deze orkestsuite diende vaak als voorstuk van een opera. Er werd in die tijd veel gemusiceerd aan het hof. Voor grote feesten werden grote theaterspektakels, opera’s enz. uitgevoerd, maar er werd ook in kleinere ensembles gemusiceerd. Dit noemen we de kamermuziek. 

Tegen het einde van de 17e eeuw verscheen er een nieuw soort compositie voor orkest, het concerto, dat na 1700 het belangrijkste orkestrale muziektype uit de barok werd.
Er waren 3 typen: het concerto voor orkest, het concerto grosso en het soloconcerto. De laatste twee kwamen het meest voor.

Renaissancemuziek was polyfonie (onafhankelijk bewegende stemmen). In de barok was de nadruk op een stevige bas, als basis voor een rijk versierde melodiepartij een belangrijke vernieuwing.
Door het ontstaan van de monodie (het eenstemmige lied) met begeleiding ontstond aan het eind van de zestiende eeuw de behoefte aan akkoorden als begeleiding. Hierdoor ontstond de basso continuo, ook wel becijferde bas genoemd.  Het is een beknopte notatie van een begeleidende muziekpartij, die uitgevoerd wordt op een akkoordinstrument (klavecimbel, orgel, luit). Bij uitvoering werd de bas vaak versterkt door viola da gamba, cello of fagot.  

Via de becijferde bas ontwikkelde de muziek zich van een melodische naar een harmonische structuur (akkoorden). Deze verandering droeg in belangrijke mate bij aan de ontwikkeling van het majeur-mineur systeem, wat de basis wordt van de 18e en 19e eeuwse muziek.

Dit is een uitgewerkte basso continuo partij. De klavecinist kreeg uitsluitend
de onderste regel (de bas en de cijfers) en de bovenste regel (Fluit) voor zijn neus.
De rode noten geven een mogelijke uitwerking weer die de muzikant ter plekke moest verzinnen.

De instrumenten uit de zestiende en zeventiende eeuw zagen er ook wel wat anders uit  en hadden ook een andere klank dan de instrumenten uit deze tijd.

Ze worden nu nog wel gemaakt, omdat er nu nog liefhebbers zijn van de muziek uit de Renaissance en Barok.  

Neem eens een kijkje bij onderstaande adressen dan kun je eens rustig een aantal van die oude instrumenten bekijken:

• Edinburgh University Collection of Historic Musical Instruments
• Russell Collection of Early Keyboard Instruments
• Medieval and Renaissance Instruments

De Luit.         

De Luit is een tokkelinstrument. 
Het werd in de 16^e eeuw gebruikt om melodieën te bege- leiden. 
In de 17^e eeuw werd de luit door de  toetsinstrumenten verdrongen.

Het Klavecimbel.

Het klavecimbel is een snaar- en een  toetsinstrument. 
De snaren worden aangetokkeld wanneer je een toets indrukt. 
De toetsen zijn soms zwart-wit en soms wit-zwart.  

| startpagina | Frankrijk in de 17e eeuw | Italië in de 16e eeuw | commedia dell árte |