Neo-classicisme

In het Neo-classicisme ontlenen componisten hun inspiratie vooral aan de muziek van de late 17e en 18e eeuw, in het bijzonder aan de werken van de late Barokmeesters en van Haydn en Mozart.
Neo-classicisme is een stroming in de eerste helft van de 19e eeuw.

De muziek van de Neoclassicisten is in het algemeen absoluut en niet-programmatisch. De componisten hebben geen boodschap aan romantische expressies van strikt individuele 'zieleworstelingen'.

De tonaliteit (en dus ook de harmonie) is modern en de graad van dissonantie is eveneens eigentijds.

Ferruccio Busoni (1866-1924) wordt beschouwd als de eerste Neoclassicist vanwege zijn uitgesproken afkeer van de Romantiek en het opvallende gebruik van titels als sonatine, toccata en fantasie voor enkele van zijn werken.

Andere Neoclassicistische componisten zijn Igor Stravinsky (in zijn middenperiode 1920-1940), Paul Hindemith (1895-1963) en Sergei Prokofjev (1891-1953).

Neoclassicisten maakten gebruik van klassieke en barokke vormen en genres als symfonie, de sonate, het concerto grosso de toccata, de passacaglia en de suite. Zij toonden daarbij een hernieuwde belangstelling voor contrapuntische technieken en bijbehorende vormen als de fuga.