Renaissance- Franco-Vlaamse school

Het Bourgondische hof werd het centrum van de nieuwe muziek (ars nova). Gesteund door hertog Filips de Goede (1419-1467) konden kunstenaars en musici zich ontplooien.

Het hertogdom Bourgondië omvatte het noordoosten van Frankrijk en de Nederlanden. De artistieke bloeiperiode in het Bourgondische rijk begon vanaf de 2e helft van de 14e eeuw en omvatte het grootste gedeelte van de 15e eeuw. Omdat de werkomstandigheden en financiële middelen er zeer gunstig waren, traden componisten uit de Nederlanden. Engeland en Italië graag in dienst van het Bourgondische hof. Zij werden aangesteld om amusementsmuziek (chansons, dansmuziek) en kerkmuziek (motet en mis) te schrijven. De thematiek van de chansons sloot vaak nog aan bij de Middeleeuwse traditie van de hoofse liefde.

- gebruik van tertsen en sexten
- gebruik van sext-akkoorden (fauxbourdon)
- incidenteel gebruik van imitatietechnieken
- de bovenstem wordt de belangrijkste partij (melodie)
- driestemmig polyfoon, later vierstemmig
- vocale composities hadden één tekst in één taal

De Bourgondische stijl wist de muziek uit de late Middeleeuwen te verbinden met de Renaissance en was een inspiratie voor de volgende generatie Franco-Vlaamse componisten.
Terwijl voor de schilderkunst de Renaissance al begonnen was kwam dit voor de muziek dus wat later. Vanaf 1450 wanneer de Franco-Vlaamse stijl tot bloei komt begint de Renaissance pas echt voor de muziek.

De Franco-Vlaamse stijl
Een aantal vooraanstaande componisten uit de Zuidelijke Nederlanden en Noord-Frankrijk ontwikkelde tussen ongeveer 1450 en 1550 een invloedrijke, sterk internationaal georiënteerde stijl. Deze Franco-Vlaamse school omvatte drie generaties componisten. Deze componisten werkten in alle delen van Europa en vooral aan de Italiaanse hoven (in de roman 'Het motet voor de kardinaal' van Theun de Vries wordt geschreven over de migratie van Vlaamse musici en in het bijzonder Josquin Deprez).
Ze zetten de vernieuwingen van de Bourgondiërs krachtig voort en dit leidt uiteindelijk tot de Gouden Eeuw van de polyfonie.

-	imitatietechnieken (een motief uit de ene stem wordt overgenomen door een andere). Vormen van imitatie zijn de canon, vergroting (waarde van elke noot wordt verlengd), verkleining (waarde van elke noot wordt verkort) en de kreeft (melodie wordt van achter naar voren gespeeld).
-	doorimitatie (een motief wordt in alle andere stemmen herhaald)
-	drieklanken in de grondligging werden als bouwstenen gebruikt
-	gelijkwaardigheid van alle stemmen. Cantus firmus kan in alle stemmen verschijnen.
-	polyfone delen worden met homofone delen afgewisseld
-	vierstemmig polyfone werken was de norm, vijf-en zesstemmig kwamen ook veel voor
-	componisten hadden sterke voorkeur voor a-capella koorzang al kwam het regelmatig voor dat instrumenten de stemmen aanvulden
-	de majeur-mineur tonaliteit neemt toe (Nog steeds spreken we van kerktoonsoorten ofwel modi uit de Middeleeuwen, maar door chromatische veranderingen (bes, fis, es, cis) gaat de toonsoort in feite steeds meer als majeur en mineur klinken.)

-Renaissance (1400-1600)-