Renaissance-Meerstemmigheid

Bij homofonie gaan de stemmen min of meer ritmisch gelijk. De bovenstem heeft de melodie de onderstem de bas en de andere stemmen zijn harmonische vulstemmen.

Kenmerkend voor meerstemmigheid in de Middeleeuwen is dat verschillende melodische lijnen samengevoegd worden tot een compositie en kleine aanpassingen ervoor zorgen dat het resultaat goed klinkt. Samenklanken worden sterk bepaald door kwart en kwint.

In de renaissance worden de stemmen steeds meer ‘tegelijk’ gecomponeerd. De klank wordt voller, men gaat denken in akkoorden/ drieklanken, dus worden de terts en sext belangrijker in de samenklank. Componisten gebruikten drieklanken als bouwstenen voor hun muziek.

Het motet is het belangrijkste genre van de geestelijke muziek in de Renaissance. De mis is ook nog steeds een belangrijk genre. Vanaf de 16e eeuw wordt het madrigaal het belangrijkste wereldlijke genre vooral in Italië en later Engeland.

Meerstemmigheid wordt bepaald door:

imitatie:	Strenge imitatie vinden we in de canontechniek.
	Over vrije imitatie spreken we, wanneer motieven of eventueel grotere fragmenten verspreid over verschillende partijen worden geïmiteerd.
	Imitatie gebeurt vaak in stemparen: sopraan en alt beginnen, tenor en bas imiteren.
	We spreken van doorimitatie als gedurende een compositie kernachtige motieven door meerdere stemmen worden geïmiteerd. Dit gebeurt dan bij iedere nieuwe tekstregel opnieuw. Na de imitatie van het beginmotief gaan de stemmen meestal vrij verder.
cantus firmus techniek:	Deze middeleeuwse compositietechniek wordt verder ontwikkeld in het muzikale idioom van de Renaissance.