Nodig: Kleurplaat, kleurpotloden.

Laat de kinderen de kleurplaten goed dik inkleuren. Knip de plaat langs de randjes uit en wrijf de achterkant van het blad in met slaolie.
Maak een gaatje in de bovenkant van het blad en haal er een mooi lintje doorheen.
Kijk hier voor meer raamhangerkleurplaten

Nodig: Ballonnen, boterbakje, oude kranten, stroken gekleurd papier, behanglijm en verf of aluminium folie.

Les 1:
Laat de kinderen de ballonnen opblazen en leg er een knoopje in. Blaas de ballon niet te groot op want dan wordt hij ovaal, of koop speciale ronde ballonnen.
Maak een kaartje met de naam van het kind vast aan het tuitje van de ballon.
De kinderen kunnen nu hun werk met papier-maché gaan bedekken. Laat de kinderen eerst een voorraadje kranten in dunne stroken scheuren. Die stroken kunnen ze dan in de lijm dopen en over hun werk plakken.

Laat het werk drogen in boterbakjes met de naam van het kind erop, zo blijven de ballonnen niet vastplakken aan de ondergrond.

Les 2:
Waarschijnlijk het je twee lessen nodig voordat de ballon dik genoeg is beplakt.
Als laatste laag kun je het beste een laag van ongekeurd toiletpapier of keukenpapier gebruiken. Dit is makkelijker met verven.

Les 3:
- Verven: Je kunt de ballon verven of spuiten met goud of zilver verf. Dit is een vrij lastig klusje omdat je de ballon alleen bij het tuitje beet kunt houden.
- Beplakken: Je kunt de ballon ook beplakken met stroken aluminium folie. Soms lukt het om ze te lijmen met sterke lijm. Je kunt ze ook met plakband vastplakken.
meer ideeen klik hier

muzieklessen van Alma
vakleerkracht muziek
OBS Wis en Wierig in Gaanderen

oh die denneboom
het kerstfeest komt eraan

werkblad 1
werkblad 2
werkblad 3
werkblad 4
werkblad 5

voor sommige onderdelen moet je eerst gratis aanmelden als lid,
wanneer je materiaal wilt bekijken dat de maker heel veel tijd heeft heeft gekost

kerstwoorden voor Klankie

Klankie is een speciaal toetsenbord met alle klanken erop, zodat kinderen horen tijdens het typen uit welke klanken een woord bestaat. Veel woorden worden ondersteund door een afbeelding. (zie ook www.klankie.nl)

Sommige afbeeldingen zijn van een bedenkelijk niveau en/of zijn moeilijk binnen een thema te passen. Met deze "hack" voeg je nieuwe afbeeldingen aan klankie toe, die verbonden zijn aan het thema kerst. Wanneer je dus met klankie opdrachten bedenkt met deze woorden verschijnt er een leuk kerstplaatje.

In het bestand vind je naast de nieuwe plaatjes een korte handleiding hoe je de plaatjes aan klankie kunt toevoegen (en ook weer kunt verwijderen). Daarnaast heb ik een lijst toegevoegd met alle woorden waarbij een afbeelding is opgenomen in het systeem. Op die manier kunnen anderen ook thema-sets voor klankie bedenken. Mocht er behoefte zijn aan een handleiding hoe je zelf nieuwe plaatjes aan klankie kunt toevoegen, laat maar horen, dan ga ik aan de slag...
In dit bestand vind je kerstwoorden voor Klankie.
Jeroen

Anyke stuurde een leuk idee.
Elke school heeft vaak gebruikte of niet meer werkende cd's.
Van deze cd's kun je mooie kerstkaarten maken.

Niet meer weggooien!

De bende van drie en de levende sneeuwpop
door Monique Meiman

Tim, Tom en Sam hebben dikke jassen aan en dragen een muts en een sjaal. Dat doen ze omdat het heel koud is buiten. Bovendien ligt er een dik pak sneeuw. Maar van de kou heeft de Bende van Drie geen last. Ze zijn namelijk heel druk bezig met het maken van een sneeuwpop en daar krijg je het altijd erg warm van.
Ze rollen kleine sneeuwballen door de sneeuw om zo hele grote sneeuwballen te krijgen. Daarvan maken ze de buik en het hoofd van de sneeuwpop. Als de buik klaar is, tillen ze met z'n drieën het hoofd erop. Kijk, zo begint het al op een echte sneeuwpop te lijken. Nu nog een wortel voor de neus... Een wortel? Waar moeten ze die nu weer vandaan halen? Niemand heeft aan een wortel gedacht! 'Weet je wat,' zegt Sam, 'we pakken gewoon een tak en gebruiken die als neus.' En dat doen ze. Het lijkt niet echt op een neus, maar dat geeft niet. Tim, Tom en Sam vinden het een mooie neus. Zo, nu nog een hoed op zijn hoofd en klaar is de sneeuwpop. Maar ook de hoed is niet echt mooi. Er zit een gat in en bovendien ook nog een grote deuk. Tim vond hem vanmorgen in de schuur. Het is een hele oude hoed van zijn vader.
Ze gaan dicht bij elkaar staan om een plan te bedenken. Wel zachtjes praten hoor want stel je voor dat die meiden het weer horen. Tom zegt; 'zullen we hun sneeuwpop kapot maken?' Maar Sam heeft een beter idee; 'We sluipen straks naar hun sneeuwpop en nemen de wortel en sjaal van hun sneeuwpop gewoon mee. Dan is het probleem opgelost.' Daar zijn ze het alle drie mee eens.
Maar Maartje en Sofie hebben alles gehoord. De Bende van Drie kan namelijk niet zo goed fluisteren. En bovendien hadden ze niet in de gaten dat Maartje en Sofie nog achter de struiken verstopt zaten. 'Kom,' fluistert Sofie, 'ik weet wat.' Sofie vertelt Maartje van haar plannetje. Het is een heel slim plan. Daar zal de Bende van Drie van op kijken.
Ondertussen sluipen Tim, Tom en Sam naar de sneeuwpop van Maartje en Sofie. Eerlijk is eerlijk. De sneeuwpop ziet er inderdaad mooier uit. Vooral met de wortel en de sjaal ziet de sneeuwpop er heel echt uit. Tim, Tom en Sam overleggen wie de sjaal en wortel moet gaan pakken. Uiteindelijk besluiten ze om het samen te doen. Er is tenslotte toch niemand in de buurt.
Voorzichtig lopen ze naar de sneeuwpop toe. Stapje voor stapje komen ze dichterbij. Ssst, geen lawaai maken. Das moeilijk, die sneeuw kraakt ook zo onder hun schoenen. Nog een stapje. Nog een stapje... Maar net als ze de neus en sjaal willen pakken lijkt de sneeuwpop te bewegen. Huh? Ach, dat kan niet. Een sneeuwpop kan toch niet bewegen? Ze zullen het wel verkeerd gezien hebben. Maar nee, nee, ja toch! De sneeuwpop knippert met zijn ogen en beweegt zijn handen. Dan roept de sneeuwpop heel hard 'BOEH!'
'Waaahhhhh,' schreeuwen Tim, Tom en Sam. Ze schrikken zich rot en weten niet hoe hard ze moeten rennen. Ze vergeten de wortel en de sjaal helemaal. Wat zijn ze geschrokken.
Dan klinkt er weer een gegiechel. Ja hoor, het waren Maartje en Sofie. Die gekke meiden hebben de Bende van Drie mooi laten schrikken. Sofie had Maartje namelijk helemaal volgeplakt met sneeuw zodat ze net een echte sneeuwpop leek. Kijk, dat was nog eens een slim plan van Maartje en Sofie.
Tim, Tom en Sam, waar zitten jullie nu?

Het ijsbeertje van Hendrik Koudijs 
Schrijver: Herman Focke

Hendrik Koudijs, de ijscoman, had een mooi plannetje! Hij zou een vakantietocht gaan maken naar de Noordpool. Onderweg roomijs verkopen en dan zijn karretje boordevol Noordpoolijs mee terugnemen. Daar zouden de kinderen van opkijken ... ! Echt ijs van de Noord- pool! Reken maar, dat ze daar dol op zouden wezen... OP een vroege morgen stapte Hendrik op zijn ijskarretje. Hij had niet alleen roomijs bij zich, maar ook een tent om 's nachts in te slapen. En natuurlijk een zak vol broodjes, want van ijs alleen kun je niet leven. Het was een lange tocht naar de Noordpool. Hendrik fietste precies drie weken en één dag en toen stond hij met zijn voeten op het ijskoude ijs van de Noordpool. "Hartje zomer," mompelde Hendrik, "maar hier vriest het ... En hoe!" Zijn roomijs had hij onderweg allemaal verkocht. En daarom was er in zijn karretje plaats genoeg voor een heleboel Noordpoolijs. Het lag zomaar voor het opscheppen! "Dat moesten de kinderen eens weten," dacht Hendrik. "Dan zou- den ze hier met z'n allen met vakantie naar toe komen. En maar ijs eten zoveel als ze willen. Helemaal gratis!" Nu was Hendrik Koudijs niet van plan om zijn Noordpoolijs zomaar weg te geven. Hij zou het gewoon verkopen, zoals hij al- tijd zijn roomijs verkocht. Terwijl hij druk bezig was zijn karretje vol ijs te scheppen, kwam er een klein ijsbeertje aangelopen, dat nieuwsgierig naar Hendrik bleef kijken. Omdat ijsbeertjes op de Noordpool zo wit zijn als ijs, zag Hendrik alleen maar ijs en zijn karretje. En daarom zag hij ook niet dat het ijsbeertje een sprong maakte en precies midden op het ijs in zijn karretje terecht kwam.

"Hé, is mijn karretje nou al vol?" mompelde Hendrik. Hij deed het deksel op zijn karretje, at een broodje met kaas en begon aan de terugtocht. Daar deed hij wel één dag langer over dan héén, omdat hij nu tegenwind had. "'t Zal mij benieuwen wat de kinderen zullen zeggen...!" dacht Hendrik Koudijs. Om het zo echt mogelijk te maken, zette hij de bontmuts die hij op de Noordpool gedragen had, weer op zijn hoofd. En toen begon hij te roepen: "Noordpoolijs! Lekker ijs! IJs van de Noordpool... !" De kinderen holden naar zijn karretje toe. "Wat is dat voor ijs, ijscoman? En hoeveel kost dat?" "Gewone prijzen!" riep Hendrik. "Net zoals altijd: van tien en van vijfentwintig. Maar buitengewoon ijs! Ik heb 't zelf van de Noordpool gehaald... !" De dubbeltjes en kwartjes rinkelden om hem heen. Hendrik deed het deksel open en begon te scheppen. Het ijsbeertje dat al die tijd heerlijk had geslapen, werd er wakker van. Het rekte zich uit en net toen Hendrik zich bukte om een Noordpoolijsje aan een klein meisje te geven, stapte het ijsbeertje op de rand van de kar. "Oh, kijk eens! Een echt ijsbeertje... !" riepen de kinderen verbaasd. "Hoe komt die nou in uw kar, ijscoman?" Hendrik wist het echt niet. Hij stond even verbaasd te kijken als de kinderen. En ook het ijsbeertje zelf was verwonderd over al die drukte. Het was de stille Noordpool gewend met niets dan ijs om zich heen. En nu zag het huizen en mensen en schreeuwende kinderen. Toen alle kinderen een ijsje hadden gekocht, kon Hendrik zich met het ijsbeertje bezig gaan houden. "Wat moet ik met jou beginnen?" vroeg hij. "Ik blijf bij je, als je het goed vindt," bromde het ijsbeertje terug. "Het lijkt me wel leuk, zo met al die kinderen. En bovendien heb ik het in je kar lekker koud gehad. Ik voelde me tussen dat ijs echt thuis..."

"Logisch!" antwoordde Hendrik. "Het is ook ijs van de Noordpool. Ik heb het er zelf gehaald..." Het ijsbeertje moest lachen! "Dacht je soms, dat ik dat niet wist? Ik heb je zien scheppen, hoor. En toen ben ik stilletjes in je kar gekropen..." "Dus ik zal je maar niet naar de dierentuin brengen? Die kunnen vast veel beter voor je zorgen dan ik. En..." Maar het ijsbeertje liet Hendrik niet uitspreken. Hij wilde voor geen goud naar de dierentuin. "Zeker achter tralies en mooi opzitten voor een suikerklontje. En ijs is daar nergens te vinden! Nee hoor. Mij niet gezien. Als je dat doet, loop ik weg. En dan loopt het vast héél slecht met me af..." Dat begreep Hendrik ook wel. En daarom besloot hij het ijsbeertje maar te houden. Tenslotte was een ijsbeertje nu juist iets wat bij een ijscoman paste! "Maar nu moet je me weer tussen het ijs stoppen," zei het ijsbeertje, "want het wordt me hier veel te warm buiten op die kar ... !" Na drie dagen al had Hendrik Koudijs geen brokje Noordpoolijs meer in zijn kar. De kinderen vonden het iets héél bijzonders en hadden hun moeders dol gezeurd om centjes voor de ijscoman. Ze zullen het wel niet zo leuk vinden dat ik nu weer gewoon roomijs ga verkopen," dacht Hendrik. "Maar ik kan toch niet op en neer blijven fietsen naar de Noordpool?" Hij vulde zijn karretje met roomijs. "Wel even anders dan ik gewend ben," bromde het ijsbeertje, "maar nou ja, het is lekker koud en dat is voor mij de hoofdzaak." "Roomijs! Lekker ijs!" riep Hendrik zo hard als hij kon. Zijn bontmuts had hij thuis gelaten. En in plaats daarvan droeg hij weer zijn helderwitte pet. "Heeft u niet meer dat lekkere, bijzonder Noordpoolijs?" vroegen de kinderen. "Nee," antwoordde Hendrik, "dat heb ik niet meer." En terwijl hij het deksel van zijn karretje opendeed en het ijsbeertje tevoorschijn sprong, zei hij: "Maar dit heb ik nog wel ... !"

"Hoera!" riepen de kinderen. "Tòch nog iets van de Noordpool!" Het ijsbeertje knikte met zijn kop en bromde: "Roomijs! Lekker ijs!" De kinderen juichten en klapten in hun handen. "Een echt ijsbeertje dat spreken kan!" Natuurlijk kochten ze ijsjes. Van tien en van vijfentwintig. En Hendrik Koudijs was net zo vlug uitverkocht als van zijn Noordpoolijs. "Dat heb ik aan jou te danken," zei hij 's avonds tegen het ijsbeertje. En hij zette een grote pot suikerklontjes op de rand van de ijskar, waar het ijsbeertje van mocht snoepen zoveel als hij maar wilde.